Welkom op mijn weblog.

Zoals je kunt zien is dit weblog cardiologisch getint. Ik ben als gespecialiseerd verpleegkundige werkzaam op een cath-kamer in een Haags hartcentrum.
Nog niet zo heel lang, vanaf januari 2006, daarvoor heb ik als IC/ CC verpleegkundige gewerkt in diverse ziekenhuizen.
Mijn passie voor cardiologie is helder, een vakgebied waar de ontwikkelingen snel gaan en waar je constant geinspireerd wordt!
Interventie-cardiologie is een breed deel van de cardiologie, niet aan leeftijd gerelateerd en het kan acuut en gepland verlopen.

Dit weblog is geschikt voor verpleegkundigen en natuurlijk voor iedereen die interesse heeft in de interventiecardiologie.
Mijn andere weblog, www.ecgreetje.web-log.nl, is wat algemener wat betreft cardiologie en over mijzelf als verpleegkundige.

Opmerkingen die nadelig kunnen zijn voor mijn werkgever of medewerkers van ons team worden direct verwijderd.

We zien het vaker dat na het plaatsen van een stent de bloeddruk even daalt. De bloeddruk herstelt dan al snel vanzelf of we geven een beetje x91vullingx92 per infuus.

De dame in kwestie was keurig gexefnformeerd dat tijdens het plaatsen van de stent haar eigen klachten (pijn op de borst, arm, kaken, drukgevoel, benauwdheid e.d.) zou kunnen ervaren. Maar hier ging het wat anders, ze kreeg jeuk op de borst. Daarbij kelderde haar bloeddruk en kreeg ze ook een traag hartritme. Ze had ook het gevoel dat ze een stijf gevoel kreeg in haar gezicht.

Hier was wat anders aan de hand. Eerst als een speer een infuus aangesloten en het steriele laken opgetild of er tekenen waren van een allergische reactie. Okxe9, het was duidelijk, het leek alsof ze door duizenden muggen was gestoken of door de brandnetels had gewandeld. Dit was een allergische reactie op het Jodiumhoudende contrastmiddel, Iomeron, dat wij gebruiken. De reactie was zo heftig dat het meer leek op een anafylactische shock, door de bloeddrukdaling en de trage hartslag.

Dus cardioloog even achteruit zodat ik de ruimte had om medicatie toe te dienen en hij kon zo de monitor bewaken want daar had ik even geen zicht op.

Dus wat heb ik gegeven: Prednisolon 50 mg intraveneus, Tavegil 2 mg intraveneus, in totaal 2 liter aan vocht, afwisselend NaCl 0,9% en Gelofusine, Atropine 1mg intraveneus en nogmaals Prednisolon 50 mg intraveneus. De bloeddruk bleef nog heel laag en toen heb ik per order cardioloog een heel klein beetje Adrenaline intraveneus gespoten.

Adrenaline (0,1 mg = een tiende wat we spuiten bij een reanimatiex85) spuiten bij een patient die bij bewustzijn is blijkt heel eng te zijn omdat de bloeddruk en hartfrequentie ineens snel stijgt. Ze kreeg ook het gevoel alsof uit elkaar klapte. Gelukkig werkt dit goedje snel en is ook snel uitgewerkt. Later heb hiervan nog een beetje toegediend, eigenlijk getitreerdx850.025 mg. Gelukkig kon ik snel rekenen en met een makkelijke verhouding van milligrammen en milliliters is het eigenlijk eenvoudig.

Adrenaline 1 mg / 1ml xe0 verdunnen tot 10 ml,

                   1 mg / 10 ml

                   0.1 mg / 1ml xe0 toegediend

Rest in spuit   xe0 0.9 mg/ 9 ml xe0 spuit leeggemaakt tot 0.5 mg/ 5 ml

Aangevuld tot 10 ml xe0 concentratie wordt dan xe0 0,5 mg / 10 ml

Toegediend: 0,5 ml = 0.025 mg.

En deze laatste dosering was ook erg voelbaar voor mevrouw maar wel goed voor de bloeddruk!

Inmiddels was haar gezicht gezwollen, ademhaling en saturatie was nog prima, ze was helder en de klachten namen af.

De sheath (buisje in de liesslagader) hebben we ingelaten om als arterielijn te gebruiken op de hartbewaking.

De dotterprocedure was al voor de reactie al klaar, het enige wat de cardioloog moest doen was controleren of alles netjes was en of de stent nog met een ballonnetje wat extra modellering nodig had.

Grappig was in deze levensbedreigende situatie de dame in kwestie niet bang was. Ze zei een paar keer: x91ik weet dat dit niet goed is maar jullie zijn zo rustig en jullie weten wat er aan de hand is dus het komt goed met mex92.

In ieder geval hebben we in haar papieren geschreven dat ze een heftige contrastallergie heeft. Daarbij hebben we mevrouw verteld dat ze dit altijd moet vertellen bij ziekenhuisbezoek en opnames en ook moet noteren in haar agenda of portemonnee. Blijkbaar kan een tweede keer nog heftiger verlopen.

Het komt voor dat een patixebnt bekend is met deze allergie vxf3xf3rdat de hartkatheterisatie of dotterprocedure van start gaat. Zij worden al vxf3xf3rbehandeld met Prednisolon of hydrocortison en Tavegil. Tijdens de procedure krijgen ze nogmaals deze medicatie en we zijn superalert op mogelijke verschijnselen. Deze patienten blijven wat langer na hun procedure in het ziekenhuis om ook late reacties goed te kunnen bewaken.

We zien het vaker dat na het plaatsen van een stent de bloeddruk even daalt. De bloeddruk herstelt dan al snel vanzelf of we geven een beetje x91vullingx92 per infuus.

De dame in kwestie was keurig gexefnformeerd dat tijdens het plaatsen van de stent haar eigen klachten (pijn op de borst, arm, kaken, drukgevoel, benauwdheid e.d.) zou kunnen ervaren. Maar hier ging het wat anders, ze kreeg jeuk op de borst. Daarbij kelderde haar bloeddruk en kreeg ze ook een traag hartritme. Ze had ook het gevoel dat ze een stijf gevoel kreeg in haar gezicht.

Hier was wat anders aan de hand. Eerst als een speer een infuus aangesloten en het steriele laken opgetild of er tekenen waren van een allergische reactie. Okxe9, het was duidelijk, het leek alsof ze door duizenden muggen was gestoken of door de brandnetels had gewandeld. Dit was een allergische reactie op het Jodiumhoudende contrastmiddel, Iomeron, dat wij gebruiken. De reactie was zo heftig dat het meer leek op een anafylactische shock, door de bloeddrukdaling en de trage hartslag.

Dus cardioloog even achteruit zodat ik de ruimte had om medicatie toe te dienen en hij kon zo de monitor bewaken want daar had ik even geen zicht op.

Dus wat heb ik gegeven: Prednisolon 50 mg intraveneus, Tavegil 2 mg intraveneus, in totaal 2 liter aan vocht, afwisselend NaCl 0,9% en Gelofusine, Atropine 1mg intraveneus en nogmaals Prednisolon 50 mg intraveneus. De bloeddruk bleef nog heel laag en toen heb ik per order cardioloog een heel klein beetje Adrenaline intraveneus gespoten.

Adrenaline (0,1 mg = een tiende wat we spuiten bij een reanimatiex85) spuiten bij een patient die bij bewustzijn is blijkt heel eng te zijn omdat de bloeddruk en hartfrequentie ineens snel stijgt. Ze kreeg ook het gevoel alsof uit elkaar klapte. Gelukkig werkt dit goedje snel en is ook snel uitgewerkt. Later heb hiervan nog een beetje toegediend, eigenlijk getitreerdx850.025 mg. Gelukkig kon ik snel rekenen en met een makkelijke verhouding van milligrammen en milliliters is het eigenlijk eenvoudig.

Adrenaline 1 mg / 1ml xe0 verdunnen tot 10 ml,

                   1 mg / 10 ml

                   0.1 mg / 1ml xe0 toegediend

Rest in spuit   xe0 0.9 mg/ 9 ml xe0 spuit leeggemaakt tot 0.5 mg/ 5 ml

Aangevuld tot 10 ml xe0 concentratie wordt dan xe0 0,5 mg / 10 ml

Toegediend: 0,5 ml = 0.025 mg.

En deze laatste dosering was ook erg voelbaar voor mevrouw maar wel goed voor de bloeddruk!

Inmiddels was haar gezicht gezwollen, ademhaling en saturatie was nog prima, ze was helder en de klachten namen af.

De sheath (buisje in de liesslagader) hebben we ingelaten om als arterielijn te gebruiken op de hartbewaking.

De dotterprocedure was al voor de reactie al klaar, het enige wat de cardioloog moest doen was controleren of alles netjes was en of de stent nog met een ballonnetje wat extra modellering nodig had.

Grappig was in deze levensbedreigende situatie de dame in kwestie niet bang was. Ze zei een paar keer: x91ik weet dat dit niet goed is maar jullie zijn zo rustig en jullie weten wat er aan de hand is dus het komt goed met mex92.

In ieder geval hebben we in haar papieren geschreven dat ze een heftige contrastallergie heeft. Daarbij hebben we mevrouw verteld dat ze dit altijd moet vertellen bij ziekenhuisbezoek en opnames en ook moet noteren in haar agenda of portemonnee. Blijkbaar kan een tweede keer nog heftiger verlopen.

Het komt voor dat een patixebnt bekend is met deze allergie vxf3xf3rdat de hartkatheterisatie of dotterprocedure van start gaat. Zij worden al vxf3xf3rbehandeld met Prednisolon of hydrocortison en Tavegil. Tijdens de procedure krijgen ze nogmaals deze medicatie en we zijn superalert op mogelijke verschijnselen. Deze patienten blijven wat langer na hun procedure in het ziekenhuis om ook late reacties goed te kunnen bewaken.

Een hartkatheterisatie is een spannende aangelegenheid voor patixebnten. Er hangt om dit onderzoek altijd een donkere wolk. Vaak vraag ik waar die angst vandaan komt en dan hoor ik vaak dat het informatieboekje van de Hartstichting de boosdoener is. Nu is de hartstichting een goede organisatie en ze hebben tal van boekjes uitgegeven die echt de moeite waard zijn.

Maar veel patixebnten schrikken van het woordje x91sterftex92 die bij de complicaties worden beschreven.

De hartkatheterisatie wordt zorgvuldig voorbereid:

• De cardioloog bepaald of dit onderzoek nodig is
• Patient krijgt voorlichting en tekent een brief waarop staat vermeld dat hij/zij goed is ingelicht, een zogenaamd x91informed concentx92.
• Bepaalde bloedonderzoeken worden bepaald: nierfuncties, bloedbeeld en mogelijk ook een stollingsonderzoek als iemand antistollende medicatie gebruikt waarvoor de Thrombosedienst is ingeschakeld
• Vooraf de katheterisatie wordt er vaak een inspanningstest gedaan, de fietstest. Vaak is dit de reden waarom de cardioloog besluit tot katheterisatie.
• De katheterisatie wordt gepland en het is vaak mogelijk als de patient het wenst om door de eigen cardioloog te worden geholpen. Anders wordt de patient ingeroosterd op volgorde van binnenkomst of met voorrang of spoed.
• De patient wordt opgeroepen en wordt verwacht op de kort-verblijf of dagopname afdeling.
• x92s Morgens gekatheteriseerd, x92s avonds weer naar huis. x92s Middags gekatheriseerd dan de volgende ochtend naar huis.

Het moment voor de katheterisatie worden alle gegevens nogmaals gecontroleerd en ingevoerd in ons data-systeem. De juiste gegevens bij de juiste patient. Tot vervelens vragen wij mogelijke allergieen na; met name die van Jodium. We desinfecteren de huid daarmee en contrastvloeistof bevat Jodium.

In het geval van een Jodium allergie of het minste vermoeden geven wij medicatie (Tavegil en Prednison) om allergische reacties te voorkomen.

We zijn altijd stikaardig en we zijn nieuwsgierig naar wie we op x91tafelx92 krijgen, dus we maken vaak een praatje er is altijd contact.

Wat iedereen opvalt is dat het zou koud is op de cathkamer. Daar zijn drie redenen voor; het beter voor alle apparatuur, het blijkt infecties te verminderen en het is zo lekker voor ons. We werken met een loodschort aan en als we aan tafel werken ook nog met zox92n steriele weggooi jas. Dus dubbelop is ook dubbelwarm. Sokken aan voor de patient is bijna een verplichte zaak. Warme voeten betekent vaak een warm lijf.

Maar we geven wel iets van warmte door een steriel laken, we werken supersteriel omdat we in de bloedvaten werken en zo dicht bij het hart. Een infectie is absoluut ongewenst. Bij het minste vermoeden dat iets mogelijk onsteriel is wordt alles weggegooid en opnieuw x91opgedektx92.

De hartstichting vermeld dat het onderzoek pijnlijk kan zijn. Dat klopt. Het krijgen van een plaatselijke verdoving kan gevoelig zijn in de lies. De lies is een gevoelig deel van het lichaam. Vaak werkt de verdoving direct en de cardioloog test dat altijd om even in dat deel te prikken. Als dat nog gevoelig is dan wordt er extra verdoofd. Via de pols is dat minder maar een zeer heet gevoel wordt ervaren doordat we medicatie spuiten waardoor het bloedvat in de pols wat wijder wordt, dit trekt na een tiental seconden weg.

Als de verdoving is ingewerkt dan wordt het bloedvat aangeprikt en een soort buisje ingebracht dat wordt al x91duwendx92 ingebracht en kan wat gevoelig zijn maar niet pijnlijk.

Dat buisje of sheath is de toegang voor de katheters die we gebruiken en heeft een soort ventiel dat bloedverlies voorkomt vanuit de slagader.

Eerst bekijken we de rechter kransslagader en daar maken we een paar opnamen van. De camera draait om de patient heen en we bewegen de tafel zodat we alles mooi kunnen filmen. Door het inspuiten van contrast wordt de rechter kransslagader zichtbaar.

De rechter kransslagader heeft een eigen katheter die anatomisch zo gevormd is dat deze haast vanzelf naar de opening van dit vat gevoerd kan worden. Bij kleinere of grotere mensen wordt er vaak een andere maat gebruikt.

De linker slagader heeft meer takken en heeft ook zox92n eigen gevormde katheter nodig. Deze kransslagader heeft meer opnames nodig vanuit diverse posities.

Op Wikipedia staat het onderzoek ook beschreven en zij beweren dat de katheterisatie altijd vanuit de linkerkant start. Dat is ziekenhuis afhankelijk en heeft te maken met de historie. Nu worden de beelden in de computer gezet en met een paar muisklikken kan een film bekeken worden. Vroeger werden er echte films gemaakt die een blik werden bewaard. Voor het snel kijken van zox92n oude film moest je een bepaalde volgorde handhaven.

Na de katherisatie wordt er een filmpje gemaakt waar patienten het heel erg warm van kregen of het gevoel kregen dat ze moesten plassen. Dat is een onderzoek (kamerangiogram) waar een bepaalde hoeveelheid contrast met een ingestelde snelheid in de hartkamer wordt gespoten. Dan worden er drie hartslagen gefilmd en dan kan de cardioloog bekijken of de linkerkamer goed beweegt en de klepfunctie kan ook beoordeeld worden.

Dit filmpje wordt alleen gemaakt als er afwijkingen zijn gevonden en er is geen echo van het hart gemaakt. Een echo van het hart geeft meer informatie en met name van de rest van het hart dus niet alleen de linkerkamer.

Na de katheterisatie moet die sheath eruit. Vaak als er geen afwijkingen zijn plaatsen we een Angioseal. Een propje van collageen wat op het bloedvat wordt geplaatst en na twee uurtjes kan iemand weer lopen.

Maar vaak drukken we ouderwets af! Kwartiertje een liesslagader afdrukken is een klus en vaak verdelen we de boel. Daarna wordt er een drukverband aangelegd en nog zes uur lekker in bed blijven. Op die zes uur ben ik weleens jaloers (lezen, muziek luisteren, kletsen en zzzzzlaaaapenx85) maar een katheterisatie ondergaan vind ik nog niet nodig!

Een hartkatheterisatie is een spannende aangelegenheid voor patixebnten. Er hangt om dit onderzoek altijd een donkere wolk. Vaak vraag ik waar die angst vandaan komt en dan hoor ik vaak dat het informatieboekje van de Hartstichting de boosdoener is. Nu is de hartstichting een goede organisatie en ze hebben tal van boekjes uitgegeven die echt de moeite waard zijn.

Maar veel patixebnten schrikken van het woordje x91sterftex92 die bij de complicaties worden beschreven.

De hartkatheterisatie wordt zorgvuldig voorbereid:

• De cardioloog bepaald of dit onderzoek nodig is
• Patient krijgt voorlichting en tekent een brief waarop staat vermeld dat hij/zij goed is ingelicht, een zogenaamd x91informed concentx92.
• Bepaalde bloedonderzoeken worden bepaald: nierfuncties, bloedbeeld en mogelijk ook een stollingsonderzoek als iemand antistollende medicatie gebruikt waarvoor de Thrombosedienst is ingeschakeld
• Vooraf de katheterisatie wordt er vaak een inspanningstest gedaan, de fietstest. Vaak is dit de reden waarom de cardioloog besluit tot katheterisatie.
• De katheterisatie wordt gepland en het is vaak mogelijk als de patient het wenst om door de eigen cardioloog te worden geholpen. Anders wordt de patient ingeroosterd op volgorde van binnenkomst of met voorrang of spoed.
• De patient wordt opgeroepen en wordt verwacht op de kort-verblijf of dagopname afdeling.
• x92s Morgens gekatheteriseerd, x92s avonds weer naar huis. x92s Middags gekatheriseerd dan de volgende ochtend naar huis.

Het moment voor de katheterisatie worden alle gegevens nogmaals gecontroleerd en ingevoerd in ons data-systeem. De juiste gegevens bij de juiste patient. Tot vervelens vragen wij mogelijke allergieen na; met name die van Jodium. We desinfecteren de huid daarmee en contrastvloeistof bevat Jodium.

In het geval van een Jodium allergie of het minste vermoeden geven wij medicatie (Tavegil en Prednison) om allergische reacties te voorkomen.

We zijn altijd stikaardig en we zijn nieuwsgierig naar wie we op x91tafelx92 krijgen, dus we maken vaak een praatje er is altijd contact.

Wat iedereen opvalt is dat het zou koud is op de cathkamer. Daar zijn drie redenen voor; het beter voor alle apparatuur, het blijkt infecties te verminderen en het is zo lekker voor ons. We werken met een loodschort aan en als we aan tafel werken ook nog met zox92n steriele weggooi jas. Dus dubbelop is ook dubbelwarm. Sokken aan voor de patient is bijna een verplichte zaak. Warme voeten betekent vaak een warm lijf.

Maar we geven wel iets van warmte door een steriel laken, we werken supersteriel omdat we in de bloedvaten werken en zo dicht bij het hart. Een infectie is absoluut ongewenst. Bij het minste vermoeden dat iets mogelijk onsteriel is wordt alles weggegooid en opnieuw x91opgedektx92.

De hartstichting vermeld dat het onderzoek pijnlijk kan zijn. Dat klopt. Het krijgen van een plaatselijke verdoving kan gevoelig zijn in de lies. De lies is een gevoelig deel van het lichaam. Vaak werkt de verdoving direct en de cardioloog test dat altijd om even in dat deel te prikken. Als dat nog gevoelig is dan wordt er extra verdoofd. Via de pols is dat minder maar een zeer heet gevoel wordt ervaren doordat we medicatie spuiten waardoor het bloedvat in de pols wat wijder wordt, dit trekt na een tiental seconden weg.

Als de verdoving is ingewerkt dan wordt het bloedvat aangeprikt en een soort buisje ingebracht dat wordt al x91duwendx92 ingebracht en kan wat gevoelig zijn maar niet pijnlijk.

Dat buisje of sheath is de toegang voor de katheters die we gebruiken en heeft een soort ventiel dat bloedverlies voorkomt vanuit de slagader.

Eerst bekijken we de rechter kransslagader en daar maken we een paar opnamen van. De camera draait om de patient heen en we bewegen de tafel zodat we alles mooi kunnen filmen. Door het inspuiten van contrast wordt de rechter kransslagader zichtbaar.

De rechter kransslagader heeft een eigen katheter die anatomisch zo gevormd is dat deze haast vanzelf naar de opening van dit vat gevoerd kan worden. Bij kleinere of grotere mensen wordt er vaak een andere maat gebruikt.

De linker slagader heeft meer takken en heeft ook zox92n eigen gevormde katheter nodig. Deze kransslagader heeft meer opnames nodig vanuit diverse posities.

Op Wikipedia staat het onderzoek ook beschreven en zij beweren dat de katheterisatie altijd vanuit de linkerkant start. Dat is ziekenhuis afhankelijk en heeft te maken met de historie. Nu worden de beelden in de computer gezet en met een paar muisklikken kan een film bekeken worden. Vroeger werden er echte films gemaakt die een blik werden bewaard. Voor het snel kijken van zox92n oude film moest je een bepaalde volgorde handhaven.

Na de katherisatie wordt er een filmpje gemaakt waar patienten het heel erg warm van kregen of het gevoel kregen dat ze moesten plassen. Dat is een onderzoek (kamerangiogram) waar een bepaalde hoeveelheid contrast met een ingestelde snelheid in de hartkamer wordt gespoten. Dan worden er drie hartslagen gefilmd en dan kan de cardioloog bekijken of de linkerkamer goed beweegt en de klepfunctie kan ook beoordeeld worden.

Dit filmpje wordt alleen gemaakt als er afwijkingen zijn gevonden en er is geen echo van het hart gemaakt. Een echo van het hart geeft meer informatie en met name van de rest van het hart dus niet alleen de linkerkamer.

Na de katheterisatie moet die sheath eruit. Vaak als er geen afwijkingen zijn plaatsen we een Angioseal. Een propje van collageen wat op het bloedvat wordt geplaatst en na twee uurtjes kan iemand weer lopen.

Maar vaak drukken we ouderwets af! Kwartiertje een liesslagader afdrukken is een klus en vaak verdelen we de boel. Daarna wordt er een drukverband aangelegd en nog zes uur lekker in bed blijven. Op die zes uur ben ik weleens jaloers (lezen, muziek luisteren, kletsen en zzzzzlaaaapenx85) maar een katheterisatie ondergaan vind ik nog niet nodig!

Bijna vergeet ik dit weblog!

Inlogcode weer gevonden en het gaat hopelijk stukken beter.

Dit is een logje wat ik een paar weken geleden had geschreven, door inlogproblemen is dit nu niet actueel. Maar vandaag was het ook warm en het weerbericht is voor de komende dagen niet gunstig met onweersbuien.

Wat is het warm geweest, de afgelopen dagen. Vannacht eindelijk even een ommekeer in de temperatuur. Nu is het niet vervelend om op de cathkamer te werken omdat het bij ons altijd wel fris is, een constante temperatuur van hooguit 19 graden. Heerlijk!

Gisteren hadden we in een korte tijd drie patienten met een acuut infarct die allen succesvol werden gedotterd.

Deze patixebnten waren heel verschillend, een zeer elegante dame van 90 jaar, een typische Nederlander van ongeveer 60 jaar en een voormalig Joegoslaaf van nog geen 50 jaar. Deze laatste man was nog maar 9 jaar hier en sprak redelijk Nederlands. Maar wel een mens die je direct raakt, erg  beleefd en meewerkend, ondanks zijn pijn. Hij woonde dichtbij het ziekenhuis en was via zijn huisarts toch maar naar de SEH gegaan, deze huisarts dacht dat hij last van de warmte had. Natuurlijk is dat ook een mogelijkheid maar deze huisarts had blijkbaar geen ECG apparaat. Het ECG wat op de SEH werd gemaakt sprak dus boekdelen en een PCI was het gevolg! Met name mag deze ex-Joegoslaaf ook zijn Nederlandse collega dankbaar zijn, die sleepte (al lopend) hem mee naar het ziekenhuis.

Al met al werd de werkdag een latertje voor mij omdat het normale programma ook door moest gaan. Als ik dienst heb eet ik altijd in het ziekenhuis om de verkeersdrukte te ontlopen en vaak om een uur of 7 wel een acute PCI is. Dus nog even de kamer opruimen, materiaal aanvullen en alvast materiaal klaarzetten voor de mogelijke acute dotters, je weet maar nooit!

Ook door de warmte had ik een trager tempo aangemeten en nam ik de tijd voor mijn vochtbalans aan te vullen.

Nog even naar de CCU om wat papieren te brengen een CD-tje en op moment collabeerde een dochter van een PCI patient. Die even bijgebracht, wat laten drinken en laten eten. Ze was een verpleegkundige die in de nachtdienst zat en tijdens haar slaap was gewekt door haar man omdat haar vader een infarct doormaakte. Tsja, dan zit daar geen vulling in de maag laat staan wat vocht.

Gisteren was het ook wachten op het onweer, voor verkoeling, want het was wel heel warm! Ook is het grappig om te zien wat warmte doet voor de kledingkeus, mannen en korte broeken en sandalen, brr!

Thuis gekomen x92s avonds was wel lekker, het laatste voetbalnieuws en wat bijpraten met mijn echtgenoot.

Totdat om half 12 de telefoon weer ging en moest ik weer aan de slag. Nog even tandenpoetsen, een schoon t-shirt aan en rennen naar de auto. Ook al red ik het makkelijk om binnen het half uur in het ziekenhuis te zijn, toch maak ik haast.

Het verkeer was rustig maar toch die paar die voor mij reden gingen direct ruim onder de maximale snelheid rijden. Grrr, inhalen, nog xe9xe9n, inhalen en in Den Haag gekomen reed er weer eentje voor me, 35 km, kom op met je Mercedes met het hele alfabet erop! Na een poosje kon ik er eindelijk voorbij en arriveerde ik in het ziekenhuis.

De cardioloog was er al en we konden aan de slag. De dame die we vewachten had al een paar keer een VF gehad maar was nu rustig en de dotter ging goed.

Na het opruimen en wat drinken ging ik weer huiswaarts. Het onweer was tijdens de dotter al losgebroken en zorgde al weer voor verkoeling. Het mooie was dat alle straten dampten van het  temperatuursverschil. Prachtig om te zien.

Eindelijk slapen en na een half uur draaien was het zover. Verder geen oproepen meer gehad en geniet ik nu van een koele vrije dag!

Aangezien de primaire PCI’s (percutane coronaire interventie) een toevoeging in de acute cardiale zorg zijn is de zorg rondom het acuut myocardinfarct veranderd.
Door de prxe9 hospitale triage worden deze patixebnten thuis al voorbereid voor de PCI procedure.
Daardoor is er een enorme gezondheidswinst te behalen en blijken er veel minder patienten dood te gaan. Hoe die percentages liggen dat weet ik niet exact maar het ligt wel hoog!
Daardoor krijgen we een andere patixebnten categorie op de CCU die inmiddels ook binnen 4 a 5 dagen weer thuis is.
Na een PCI wordt er in de regel een Angiosealxae ingebracht in de arteria femoralis. Dit is een type closure device waar een soort sponsje wordt achter gelaten wat een snelle dichting van het betreffende bloedvat geeft. Daardoor hoeft er na het verwijderen van de arteriele sheath ook niet minimaal een half uur te worden afgedrukt.

De patixebnt heeft dan maar een korte bedrust nodig en kan ook direct rechtop zitten. Na twee uur kunnen zij al mobiliseren. Voor de electieve of geplande PCI’s is dat een gigantische reductie van tijd en inzet van een arts waarvan je nooit weet of deze wel de tijd heeft om de sheath te verwijderen en af te drukken.
Dus de Angiosealxae is een tijd en daardoor geldbesparend product. Ook is het een charmant product, alleen het inbrengen is even pijnlijk waardoor de patient even onwel van kan worden. Maar dat duurt hooguit een minuutje. Bij de primaire, dus acute PCI’s wordt er meer antistolling gebruikt, naast de Aspirinexae, Heparine en Plavix wordt er ook Reopro toegediend. Reopro is een sterke thrombocytenagregatie remmer zodat de thrombo’s langs alle onregelmatigheden in de coronairen en dus ook de stent glibberen.
Er is dus een grote kans op het krijgen of veroorzaken van hematomen. Het gebruik van een Angiosealxae na een primaire PCI is dus altijd een gok of deze zich goed gedraagt! Maar dat zien we direct nadat het is ingebracht of er een zwelling, hematoom, ontstaat of niet. Bij een hematoom is de patient dan wel veroordeeld tot een langdurig drukverband en langere bedrust.
Soms is een hematoom zo pijnlijk dat chirurgisch of radiologisch nodig is. In het geval dat de radioloog wordt gevraagd is er een aneurysma spurium ontstaan, een vals aneurysma. De arteria femoralis lekt dan vanuit de punctieplaats wat door afdrukken en drukverbanden niet te dichten is. Dit wordt zichtbaar gemaakt door een echo van de lies. Door het lokaal inspuiten van Thrombine is het snel opgelost en de patient is dan direct van de pijn af.
De chirurg wordt ingezet bij een hematoom die later zichtbaar wordt, de arteria femorials is wel volgens de regelen der kunst ‘dicht’ gedrukt. Maar blijkbaar is er in het tussenliggend moment dat de sheath wordt verwijderd en de Angioseal wordt ingebracht bloedverlies ontstaan. Ook het manipuleren van het weefsel is door ale de antistolling kwetsbaar waardoor er hematomen ontstaan. De chirurg ruimt dan operatief het hematoom ‘uit’.
Een hematoom ontstaat ook wel eens doordat de patient nieuwsgierig is. Stel je voor; je ligt plat op je rug, net is er een sheath verwijderd en een drukverband aangelegd. Een verpleegkundige en arts werken tijdens deze procedure samen en maken een praatje met je. Een ieder die een beetje is opgevoed wil iemand aankijken die tegen je praat en til je je hoofd op. Probeer het maar als je plat op je rug ligt en iemand staat rechts van je en praat tegen je. Je draait je hoofd en tilt deze een stukje op en dat doe je met behulp van je buikspieren. Die buikspieren-aanspanning geeft weer een drukverhoging op de arteria femoralis. Een hematoom is in wording.
Maar ook in een later stadium kan een hematoom ontstaan. Bij een primaire PCI wordt er Reoproxae gegeven voor maximaal 12 uur. Daarna start de patient met Clexanexae, een laagmoluclaire heparine variant wat subcutaan wordt toegediend. Vroeger gaf je een Heparinexae pomp waarvoor je regelmatig APTT’S moest prikken, wat altijd mis ging. Te lage APTT waarden of ze schoten door met alle ellende van dien!
Doordat we die Clexane subcutaan in de buik geven blijkt het te kriebelen voor de patient. In het begin toen we dat spul gebruikten kregen de patienten dus hematomen in de buik door het krabbelen en wrijven. Soms werd het ook door ons veroorzaakt door het kantenklare spuitje te ontluchten waardoor er een een Clexane druppel aan de naald ook een mini-hematoom veroorzaakte. Het is ook raar om een injectie te geven waar een luchtbelletje in de spuit zit. Maar daar zijn we inmiddels aan gewend.
Na 48 uur is de patient wel klaar met het krijgen van infusies en injecties met antistolling. Zij gaan wel door met Ascal en Plavix.

Dit log is eerder geplaatst op acutezorg weblog. Ik plaats het ook op dit weblog omdat ik alles wil verzamelen over de interventiecardiologie.
Toen ik dit log schreef werkte ik nog op de CCU.

Dankzij de prehospitale triage kunnen de patixebnten die een hartinfarct doormaken ook in de Haagse regio sneller worden geholpen. Het was even wennen aan de twee soorten systemen; Corpulse en Lifenet die de ECG’s naar onze CCU sturen. Maar het werkt en het scheelt veel tijd en time is muscle!
Voor ons als CC verpleegkundigen betekent het als er een ECG uit xe9xe9n van de apparaten rolt, een scenariootje afwerken. Wie heeft er dienst van de interventiecardiologen en is het een xe9cht infarct ECG. Er zijn situaties dat het ECG-lees-apparaat het ook niet weet…
Na kantooruren zijn wij de eerste schifting, al is dat niet officieel, de interventiecardioloog krijgt het ECG per fax toegestuurd. Maar toch, als een ECG via de prehospitale triage binnenkomt, is het eerste wat wij doen op dat ECG kijken. Het is toch een onderdeel van je vak!

En je weet het maar nooit met de faxen, ik vertrouw geen enkele fax in dit ziekenhuis. In geval van faxuitval behoren wij de ECG’s telefonisch aan de interventiecardioloog door te geven.
Daarnaast is onze taak tijdens de PCI te assisteren op de catheterisatie-kamer. Wij bellen de interventieverpleegkundige en zetten de apparatuur aan. Dat spul moet opwarmen en kost tijd. In die tijd komt iedereen naar het ziekenhuis; patixebnt, interventiecardioloog en verpleegkundige. De ambulanceverpleegkundige geeft de patixebnt al de benodigde medicatie en pakt de patixebnt in voor transport.
Als het goed is wordt de patixebnt door een kant-en-klaar team ontvangen.
Tijdens de procedure assisteert de CC verpleegkundige ook en dat was wennen. Ineens een loodschort aan waardoor je direct een typisch loopje krijgt en het gevaar van STRALING. Iets engs wat je niet ziet!
Graag ondersteunt een beetje CC-pleeg de patixebnt en tijdens zo’n PCI procedure is er alleen plaats aan het voeten-of hoofdeind. Maar tegen voeten praat je niet zo makkelijk en zelf vind ik het prettig om iemand aan te kijken als ik tegen iemand praat.
Maar op die bewuste ‘praat-plek’ word ik alsmaar weggestuurd omdat daar de meeste straling is. Als ik ongeveer xe9xe9n maal per week zou assisteren zou ik toch geen Tjernobyl uiterlijk krijgen of andere Becquerel ellende? Uitgaande dat je bij een geroutineerde interventiecardioloog rond de vier minuten in de straling kan staan.
De interventiecardioloog staat zelf helemaal beschermd met allerlei loodflappen en stralingwerende schermen. Ook menig deel van hun lichaam is bedekt met lood, zoals de schildklier.
Maar zover het stralingsgebeuren, het leuke is de interventie. Na menig PCI te hebben meegemaakt ben ik nu redelijk in staat om de interventiecardioloog te assisteren en ook nog op de patixebnt te letten.
Al is het uitpakken van een (dure) stent iedere keer wel spannend. Die stents zitten nogal moeilijk ingepakt en als je twee opmerkingen krijgt dat die dingen DUUUUUUR zijn dan wordt het loden schort ietwat zwaarder! Tot nu heb ik nog geen stent laten vallen en zitten die stents keurig in de diverse coronairen van al vele patixebnten!
Iedere keer ben ik verbaasd dat het ‘hebben’ van een infarct een hele andere status heeft gekregen door de opkomst van de interventiecardiologie. Doordat de patixebnt van de ambulanceverpleegkundige al de ‘premeditatie’ heeft gekregen inclusief een goede pijnbestrijding komen ze al zo goed als pijnvrij op ‘tafel’.
De winst ligt vooral door de inzet van de ambulanceverpleegkundigen! Die ook de patixebnt voorzien van twee goed werkende venflons.

Interventiecardiologie-weblog is in de maak!
Achter de schermen wordt gewerkt aan beschrijvingen van de onderzoeken, materialen,behandelingen en ontwikkelingen!